პარლამენტის საგამოძიებო კომისია – გვჭირდება თუ არა იგი?

ხელისუფლებამ ხორავას ქუჩაზე მომხადრი მკვლელობა სათანადოდ არ გამოიძია. გაჩნდა ეჭვი, რომ სკოლის მოსწავლეების საქმის გარჩევაში, მასობრივ ჩხუბსა და 2 მათგანის მკვლელობაში მონაწილეთა ნაწილს ხელისუფლებამ ხელი იმის გამო დააფარა, რომ ან მაღალჩინოსნის შვილი იყო, ან სასულიერო პირის. სამართლის აღსრულების მოთხოვნით, მოკლულის მამა ქუჩაში გავიდა.

პასუხისმგებლობა ცალსახად ხელისუფლებაზეა. მთავარი პროკურორის გადაყენებით მან აღიარა მართლმსაჯულების სისტემის სრული კოლაფსი, რისკენაც “ქართულ ოცნებას” საზოგადოება ნაბიჯ-ნაბიჯ მიყავდა მომხრე ადამიანებისა და ჯგუფების მიერ ჩადენილი დანაშაულებების დაუსჯელობით, კრიმინალთან ბრძოლის შესუსტებით, კორუფციის წახალისებით, მართლმსაჯულების სისტემაში “ოდიოზური მურუსიძეების” შენარჩუნებით, პოლიციისა და პროკურატურისადმი საზოგადოების ნდობის დაქვეითებით.

საზოგადოება აღშფოთდა და იმწამსვე სამ ჯგუფად გაიყო:

  • ერთი ნაწილი მიიჩნევს, რომ სანამ ბიძინა ივანიშვილი და “ქართული ოცნებაა” ხელისუფლებაში, მანამდე არაფერი (!) შეიცვლება და ვერც შვილმკვდარი მამის სამართლიანი მოთხოვნა – დაისაჯონ მისი შვილის მკვლელ(ებ)ი, ასევე ის გამომძიებლები და პროკურორები, ვინც მკვლელ(ებ)ს ხელი დააფარა – ვერ დაკმაყოფილდება;
  • მეორე ნაწილი მიიჩნეევს, რომ ზაზა სარალიძე კი უნდა გვეცოდებოდეს, მაგრამ (!) “ქართული ოცნების” ხელისუფლებაში ყოფნას არაფერი უნდა დაემუქროს მაშინაც კი, თუკი ეს ადამიანი სამართალს ვერ იპოვის;
  • მესამე ნაწილი კი მიიჩნევს, რომ სწორედ პირველი და მეორე ჯგუფის პოლიტიკურ რადიკალიზმშია პრობლემის სათავე. ამ ჯგუფის აზრით, მომხდარ ტრაგედიაზე და აწ უკვე შექმნილ პოლიტიკურ (!) კრიზისზე საზოგადოებრივი რეაქცია უნდა იყოს იმგვარი ინსტრუმენტების შექმნა, რომელიც (ა) არსებული ხელისუფლების პირობებშივე შეამცირებს სისტემის მოქალაქეზე ძალადობის შესაძლებლობას, და (ბ) შებოჭავს ნებისმიერ მომავალ ხელსიუფლებას.

მესამე ჯგუფს ყველაზე მეტი კრიტიკოსი ჰყავს. პირველი ჯგუფი მას კონფორმიზმში, ზოგჯერ კი ხელისუფლებასთან გარიგებაში ადანაშაულებს. მეორე ჯგუფისთვისაც სწორედ მესამე ჯგუფია ყველაზე უხერხული: თუ ქმედითი საპარლამენტო საგამოძიებიო კომისიისა და მთავარი პროკურორის საზოგადოების ზეწოლით დანიშვნის პრეცედენტები იქმნება, ხელისუფლება (არსებულიც და მომავალიც) მნიშვნელოვან ბერკეტს კარგავს, მართლმსაჯულებაზე პოლიტიკური ზეგავლენა მოახდინოს.

როგორადაც საჭიროდ არ უნდა მიაჩნდეს მესამე ჯგუფს ხელისუფლების ცვლილება საიმისოდ, რომ მართლმსაჯულების სიტემის რეალური რეფორმა განხორციელდეს, იგი ასევე საჭიროდ მიიჩნევს ამოწუროს არსებული ხელისუფლების თავგასულობის შებოჭვის კანონით დღესაც გათვალისწინებული ყველა სამართლებრივი მექანიზმი და ეს პროცესი გამოიყენოს საიმისოდ, რომ:

  • ან მართლა შებოჭოს ხელისუფლება (რაც ასევე სასარგებლო იქნება მომავალი არჩევნების თუნდაც ოდნავ უფრო თავისუფალ და სამართლიან გარემოში ჩასატარებლად),
  • ან თუ ხელისუფლება გააგრძელებს უტიფრად მოქცევას შვილმოკლული მამის და, შესაბამისად, საზოგადოების მიმართ, ხელისუფლების დაუყოვნებლივ შეცვლის მცდელობას ლეგიტიმაცია ჰქონდეს საზოგადოების დიდი ნაწილის თვალში.

მეორე ჯგუფის ხელისუფლებაში ყოფნის მერკანტილური ინტერესი ნათელია და მასზე შეჩერებაც არ ღირს. მნიშვნელოვანია, პირველი ჯგუფის დიდმა ნაწილმა გააცნობიროს, რომ “ქართული ოცნებისეული” რადიკალური ლოზუნგით – “სისტემა უნდა დაინგრეს” – სისტემა უსასრულოდ აგრძელებს სიცოცხლეს და მხოლოდ პოლიტიკურ გარსს იცლის სხვადასხვა პარტიის სათავეში მოსვლით.

სისტემა უნდა ტრანსფორმირდეს (და ამის სრულფასოვნად განხორციელების შანსი მხოლოდ ხელისუფლების ცვლილების შემთხვევაში გვექნება). ჩვენ გვჭირდება მართლმსაჯულების სისტემა, რომელიც ეფექტურად ებრძვის დანაშაულსა და კორუფციას; რომელიც არ ასრულებს პოლიტიკურ დაკვეთას; რომელსაც აქვს შიდასამართლებრივი მექანიზმები (დამოუკიდებელი საგამოძიებო მექანიზმი შიდასისტემულ შეცდომებსა და დანაშაულზე რეაგირებისთვის, პარლამენტის საგამოძიები კომისია), რომლებიც დღეს არსებული კრიზისის მსგავს კრიზისებზე ადექვატურ რეაგირებას ახდენს.

და ბოლოს: რა მოხდება.

პოლიტიკოსისთვის პროგნოზის კეთება უმადური საქმეა. მაგრამ რადგან ჩემი პროგნოზი ერთხელ უკვე გამართლდა (იხილეთ ჩემი 2012 წლის 22 დეკემბრის წერილი “სამი კაკალი კონკიასათვის” ბმულზე https://sapere8aude.wordpress.com/2012/12/22/სამი-კაკალი-კონკიასათვის/ ), გავბედავ და ვიტყვი მომავლის პროგნოზს:

ახლა “ქართული ოცნება” შეეცდება, ისარგებლოს მესამე ჯგუფზე პირველი ჯგუფის უპირატესობით და გააგრძელოს უტიფრობა: დანიშნოს ბიძინა ივანიშვილის მორიგი პირადი პროკურორი და თავად დააკომპლექტოს პარლამენტის საგამოძიებო კომისია. უშუალოდ, ხორავას საქმეზე შეიძლება ვინმეს გაწირვა მოუწიოს, მაგრამ ესეც მხოლოდ იმიტომ, რომ ზემოაღწერილი ბერკეტები არ დაუთმოს საზოგადოებას.

გრძელვადიანად, “ქართულ ოცნებას” აღარანაირი რესურსი, საზოგადოებაში არსებულ პრობლემებზე ადექვატური რეაგირება მოახდინოს, არ აქვს. ახალგაზრდების მკვლელობის საქმის გამოუძიებლობისა და ამას მოყოლილი საზოაგდოებრივი მღელვარების ფონზე მეტროს გაფიცვა (რომელიც ასევე რამდენიმეთვიანი ნაღვერდლის აალებაა) ამის ნათელი სიმპტომია. ჩვენ შესულები ვართ 90-იანი წლებისთვის დამახასიათებელ მდგომარეობაში, ოღონდ შეიძლება ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებდეთ ამას მხოლოდ იმის გამო, რომ მოასფალტებულ გზებზე დავდივართ, დენი 24 საათი გვაქვს და ონკანში წყალი მოდის.

ვიცით, რომ ხელისუფლება შეიცვლება. კითხვაა, როდის, როგორ და რამდენად უმტკივნეულოდ. ის, როგორი იქნება პარლამენტის საგამოძიებო კომისია, ამ კითხვაზე სავარაუდო პასუხს მაღალი ალბათობით დღესვე გაგვცემს.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s